Sisterhood of the travelling backpacks

Sabaidee!

Bangkok
Toen Irene een beetje bijgekomen was van haar reis zijn we weer naar de weekendmarkt gegaan.
De dag erna was het tijd om wat keuzes te gaan maken wat betreft de planning voor de komende zes weken. Uiteindelijk hebben we toch besloten om niet naar Vietnam te gaan, zodat we in Thailand, Laos en Cambodja ongeveer twee weken per land hebben. En dan moeten we maar een keer terug om Vietnam te bezoeken, he wat vervelend :P. Daarna was het tijd om het Grand Palace van Bangkok te gaan bezoeken. Dan merk je goed hoe groot de stad is, want we hebben er 1,5 uur over gedaan om er te komen met de metro en een ferry. In het paleis waren ze heel strikt als het op kleding aankwam. Ik had een hemdje aan, maar had een sjaal bij me om mijn schouders te bedekken. Alleen was dat dus niet voldoende en mocht ik een supercharmante blouse aandoen. Na het paleis nog wat rondgestruind in de omgeving en de welbekende Khao San Road bezocht.
Als Nederlandsers zijnde moest er natuurlijk ook nog gefietst worden in Bangkok en laat er nu net een Nederlander zijn die hier een fietstour organisatie opgericht heeft: Co van Kessel. Irene en ik hadden ervoor gekozen om de tocht van 5 uur door Chinatown en West-Bangkok te doen. Door de kleine steegjes van Chinatown fietsen was een heel avontuur! Halverwege de tocht werden de fietsen op een longboat geïnstalleerd en werden we een uur rondgevaard door West-Bangkok. Hier stapten we weer uit om in een stuk rustiger deel van Bangkok door de bananenboomvelden te fietsen om vervolgens om 16.30u aan onze zoals de gidsen het noemde "late" lunch te beginnen. Hier konden we eindelijk de Thaise specialiteit mango met sticky rice uitproberen. Heel lekker! Er zit kokossap over de rijst, dus dat maakt deze lekker zoet.
De wekker stond om 05.00u de volgende ochtend om een tour te maken naar Ayutthuya. Er waren wat problemen geweest met de betaling, maar uiteindelijk was het de avond vantevoren toch gelukt en ging ik ervanuit dat het in orde was. Maar een onverwachte mail kwam en daarin stond dat we te laat waren met betalen (er was eerder nooit een deadline genoemd). Wel jammer dus, maar we konden in ieder geval nog wat uurtjes extra slapen en we hadden tijd om de Wat Arun (Wat is tempel in het Thais) te bezoeken, voordat we 's avonds de 14 uur durende nachttrein richting Chiang Mai namen. Hele ervaring zo'n nachttrein. Om te beginnen als je in het station bent en het is 18.00u gaat iedereen ineens staan, omdat dat het volkslied gezongen wordt. (Gelukkig is het volkslied niet heel lang). Dan kun je je plekje in de trein gaan zoeken en eigenlijk was het bed nog verrassend comfortabel. Zeker als je je bedenkt dat je deze reis ook met de bus had kunnen maken, geef ik echt de voorkeur aan de trein.

Chiang Mai
Aangekomen in Chiang Mai liepen we naar ons hostel, terwijl er constant getoeterd werd door taxi's die ons mee wilde nemen. Deze dag hebben we gekeken wat we de komende dagen wilde doen. En zo vertrokken we de dag erna met Thai Jungle Sports de jungle in! Met een gezellige groep (Koppel uit US, koppel uit Singapore en Britse meid) gingen we eerst een jungle trek maken. Tussendoor daagde de gids ons uit om met een katapult drie punten te raken en dan kon je een biertje winnen. Helaas is het niemand van de groep gelukt om ook daadwerkelijk alle punten te raken. Na de lunch was het tijd voor de Zipline. Als een soort aapje vlieg je dan met een lijn van boomtop naar boomtop. Erg leuk om te doen! 's Avonds bleven Irene en ik daar overnachten. De gids had al gezegd dat we geen vijfsterrenaccomodatie hadden, maar een "million star" accomodatie, omdat je 's nachts de sterrenhemel kon zien. 's Ochtends zouden we volgens de brochure naar een Ancient village gaan en koffie en theevelden bezoeken. Uiteindelijk hebben we een uurtje rondgelopen in een gewoon dorpje wat naast de accomodatie lag met de zoon van de eigenaar die behoorlijk slecht Engels sprak en het maar al te interessant vond om twee Westerse meiden aan de rest van het dorp te laten zien. De kookles van twee uur die we in de middag zouden doen, kwam neer op een halfuurtje waarbij de kokkin geen Engels sprak en de gids het gerecht nog nooit gemaakt had. Na de lunch moesten we wachten op de groep die dag was gaan ziplinen, voordat we weer naar Chiang Mai konden. Al met al was wel behoorlijk anders dan verwacht, maar wel lekker ontspannen een boek kunnen lezen en even echt weer uit de stad zijn.
We hadden besloten om daarna in een ander hostel te verblijven, omdat het eerste hostel ons niet zo beviel. Nu werden we bij Gong Kaew Hostel gedropt. De dorms waren een soort van kleine huisjes en de common room was een binnenplaats waar het een gezellige bedoeling was. 's Avonds zijn we met twee Britse zussen en de Amerikaanse Emily wat gaan eten.
Aangezien ik geen jungletrek wilde doen waarbij we op een olifant zouden rijden, maar Irene vervolgens zei "maar ik wil toch nog wel heel graag olifanten zien" heb ik wat gegoogled en gelukkig is er ook een elephant rescue centre in het noorden van Thailand. Op maandag gingen we dan ook op weg naar dit Elephant Nature Park. Er zijn maar liefst 38 olifanten in dit park en ook een paar babyolifantjes :). 's Ochtends mochten we de olifanten voeren en kregen we een rondleiding door het park. Na een super uitgebreide lunch kregen we een documentaire te zien over hoe de olifanten in Thailand behandeld worden, voordat ze gered worden. Hierna was het tijd voor de dagelijkse douche in de rivier waarbij wij met emmers de olifanten natgooien. Het was nog een keer etenstijd, voordat we weer naar de stad reden. Door deze autorit was ik behoorlijk misselijk geworden en ging dus even op bed liggen. Helaas voelde ik me een paar uur later nog steeds niet lekker, dus ben ik met een pak crackertjes als avondeten maar gaan slapen.
De ochtend erna voelde ik me wel prima en ging ik mee met de kayaktocht. Maar ik werd weer ziek in de auto en de 3 uur durende kayaktocht door een prachtig landschap was voor mij echt een grote doffe ellende. De gids wilde me totaal niet serieus nemen, want hij dacht dat ik een kater had, dus vroeg of ik een biertje of wiet wilde, want we komen natuurlijk uit Nederland. Gelukkig kon hij zelf hier wel om lachen, dan vindt tenminste iemand het nog grappig. Die avond dus weer meteen naar bed en Irene zocht in de tussentijd op hoe we de volgende dag de oversteek naar Laos konden maken, want mijn visum zou twee dagen later verlopen, dus moesten we wel door.

Miljonair for a day
De oversteek naar Laos was uiteraard heel anders dan we op internet gelezen hadden. De bus hoort je namelijk af te zetten bij een bootpier waar je dan met een bootje de Mekong naar Laos oversteekt. Maar sinds November is deze grens schijnbaar gesloten en moesten we met een tuktuk eerst naar de nieuwe grens. Hier moest je vervolgens weer betalen om met een shuttlebus naar Laos gereden te worden. Na de grenscontrole moet je vervolgens weer een tuktuk nemen om in Huay Xai aan te komen. Ze weten door middel van deze tuktuks en bussen zeker wel hoe ze geld aan touristen kunnen verdienen. Over geld gesproken de valuta is hier de Kip met een wisselkoers van 1.000.000 kip is ongeveer 100 euro. Erg grappig om als je gaat pinnen, dus maar even 1 miljoen op te nemen.
Nu was het tijd voor een rustdag om me hopelijk beter te voelen. Gelukkig bleek een dagje echte rust voldoende te zijn en konden we de volgende dag wel mee met de slow boat met als eindbestemming Luang Prabang. Maar deze boot heet niet voor niets de slow boat, want hij doet er twee dagen over. De eerste dag vaar je in 6 uur naar Pakbeng. Op internet hadden we al heel wat gelezen over de boot, maar het viel ons alles mee. In onze boot zaten namelijk wel stoelen met kussens in plaats van de houten bankjes of vloer waarover we gelezen hadden. En drie raden wie daar ineens de pier op komt lopen: Freek (bestuursgenoot van Integrand). Dan is de wereld opeens wel even heel erg klein. Gezellig om weer even bij te kletsen :). Tijdens de reis waren we met twee Braziliaanse meiden aan de praat geraakt en hebben we in Pakbeng voor hetzelfde guesthouse gekozen, zodat we gezellig samen uiteten konden. s Ochtends konden we ons weer opmaken voor een dag lang zitten. s Avonds kwamen we dan eindelijk aan in Luang Prabang. Of eigenlijk moet ik zeggen een aantal kilometer voor Luang Prabang, zodat iedereen verplicht is nog een tuktuk naar het centrum te betalen. We besloten nog even over de nachtmarkt te lopen en uiteraard kwamen we daar de Braziliaanse meiden weer tegen. We wilden allemaal graag de volgende dag naar de Kouang Si watervallen, dus besloten we samen te gaan. In de Lonely Planet stond dat het 23 km was en dat je ernaartoe kon fietsen. We wilden mountainbikes huren, maar die waren nergens te krijgen, dus dan maar stadsfietsen. Vol goede moed gingen we op weg naar de watervallen. Maar helaas hebben we toch op moeten geven, omdat de heuvels te steil waren om nog te kunnen fietsen en zijn we omgedraaid. Bergafwaarts is toch een stuk relaxter dan berg op haha. De rest van de dag zijn we daar het stadje zelf gefietst en hebben we de zonsondergang vanaf de Phou Si tempel die op een berg ligt genoten. De volgende dag om 05.30u op om te zien hoe mensen eten geven aan monniken. Maar nog steeds wilden we de watervallen graag in het echt bewonderen, dus de dag erna hop met z’n allen in een tuktuk. Het grote nadeel alleen van tuktuk is alleen dat je zijwaarts zit. Voor iemand met wagenziekte is dit al niet heel fijn en laten daar ook nog alle bochten in de heuvels bijkomen en ik was behoorlijk beroerd tegen die tijd dat we bij de watervallen aankwamen. Maar goed, bij het zien van al dat moois was de reis alweer snel vergeten en was het tijd om een hoop foto's te gaan maken :).
Na twee dagen dagen op pad te zijn geweest, bleven we nog 1 dagje in Luang Prabang om wat dingen uit te zoeken en onze was te doen. Wat hier erop neerkomt dat je je was afgeeft en dezelfde avond fris gewassen en gevouwen weer op kunt halen. En dat voor 0,80 cent per kilo.
Nu was het toch weer tijd om door te reizen en naar Vang Vieng te gaan. We waren al gewaarschuwd dat de weg die bus aflegd door bergen heen moet wat dus heel, heel veel bochten inhoudt. Ruim 6 uur later waren we 3 km buiten het centrum gedropt, zodat we uiteraard weer een in verhouding veel te dure tuktuk moesten nemen om in het centrum te komen. Vang Vieng als dorp heeft een hoog Marmaris/Lloret de Mar gehalte, maar je had er wel een prachtig uitzicht over rotsachtige bergen. We kwamen een bord tegen wat ons de weg zou moeten wijzen naar een grot. We kwamen vervolgens midden in een weiland uit. Net toen we gingen zitten, kwam er een jongie van een jaar of 8 op een scooter (jah dat kan hier gewoon) om ons de weg naar de grot te leiden. We kochten een kaartje en dat jochie nam ons mee de grot in. Dit bleek een klein claustrofobisch gangetje te zijn waar we dus redelijk snel weer omgedraaid zijn. Het jochie vroeg vervolgens "money for the guide". Goed zonder zijn hulp waren we er nooit gekomen dus okay we gaven hem wel wat. Maar tot onze verbazing vond hij dat hij recht had op meer. Hij vroeg 15.000 kip, als je bedenkt dat we 20.000 kip als entree betaald hadden, is dat een beetje overdreven grote fooi. Ik hem duidelijk gemaakt dat dit was of niks, dus hij pakte het geld toch maar snel. Vervolgens was de vogel gevlogen en moesten we de weg zelf maar terugvinden.
We hadden het wel weer gezien in Vang Vieng en gingen we met de bus naar de hoofdstad van Laos, Vientiane. Nou dit is wel een van de kleinste hoofdsteden die ik ooit gezien heb. Het echte centrum bestaat namelijk uit ongeveer twee straten. Maar wat ze er tot onze verbazing dan wel hadden, was een Belgisch biercafe waar ze en rosebier en frietjes met mayonnaise hadden. Dat ging er goed in! Een van de weinige mustsees in Vientiane was de zonsondergang bij de Mekong. En ik moet toegeven dat het een hele mooie zonsondergang is. Een andere bezienswaardigheid is het Buddha park. Volgens de Lonely Planet kun je een gewone bus hiernaartoe pakken. Wij die bus gepakt, maar die dropte ons vervolgens wat later bleek 6 km van het Buddha park. Daar stonden uiteraard alweer tuktuks op ons te wachten. Maar er stond een kaart en het park leek niet heel ver weg en toen we het aan een local vroegen, zei ze 2 km. Dus we dachten dat lopen we dan wel. Verkeerde keuze. Gelukkig kwam er na een uur lopen een tuktuk tegemoet en waren we voor het eerst blij om een tuktuk te zien. Hij bracht ons naar het park. Hier raakten we in gesprek met drie jongens uit Laos die ons hadden zien lopen en al aanboden om ons op hun scooters terug te brengen naar de bushalte. Heel vriendelijk al zou ik voor geen goud achterop een scooter in Laos gaan zitten ;). In ons hostel hadden ze een movieroom en ze hadden de film “Up”. Jeeeeej, adventure is out there!! We verbleven in Sihome Backpackers Garden en ontbijt was included. Dit is al heel wat en je verwacht niet meer dan een gebakken eitje met wat brood, maar hier hadden zoveel keuze en de pannenkoeken smaakte erg goed.

Been there, Don Det
Aangezien we al heel wat tijd in bussen doorgebracht hadden, namen we nu een vlucht naar het zuiden van Laos, Pakse.
De volgende dag vertrokken we voor de Treetop Explorer. Hierbij hike en zipline je twee dagen door de jungle. Als letterlijk hoogtepunt overnacht je in een echte boomhut die alleen te bereiken is met een zipline. De tweede dag was de spierpijn al aanwezig, maar deze dag stond ook nog een stuk bergbeklimmen op de planning. Tegen de tijd dat we terug waren in Pakse waren we allebei kapot moe, maar voldaan.
We waren dus wel toe aan wat rust en namen we de bus naar Si Phan Don oftewel de 4000 islands. Hoe ze aan 4000 komen, mag Joost weten of ze moeten elke bosje dat boven het water uitsteekt meetellen ;). Wij kozen voor het eiland Don Det en verbleven in de bungalows van mr. Phao. Voor 3 euro heb je hier je eigen bungalow met twee hangmatten voor de deur. De rest van de middag hebben dan ook met een boek in onze hangmatten doorgebracht. Irritante was wel dat de eigenaar maar bleven zeuren dat we wel alles via hen moesten boeken en ook daar moesten eten, omdat het nu laagseizoen is en ze dus niet zoveel geld kunnen verdienen. De tweede dag wilden we wel wat meer van Don Det en Don Khon zien en zijn we met de fiets wat rond gaan fietsen en kwamen we uit bij de Somphamit watervallen.

Wat me verder aan Thailand en Laos opgevallen is:
- Als toerist lijk je twee woorden op je voorhoofd te hebben staan: ATM en tuktuk, want je lijkt nergens veilig te zijn voor alle tuktuks die je overal mee naartoe willen nemen en ze proberen overal een slaatje uit te slaan. Het komt er dus op neer dat je altijd op je hoede moet zijn, want soms wel vervelend is.
- Waar wij juist graag bruiner terug komen van vakantie, is hier de mode om juist zo blank mogelijk te blijven. Ik wilde dagcreme kopen en kon met moeite er eentje vinden die geen “whitening”effect had.
- Creativiteit wat betreft voertuigen. We hebben al heel wat soorten tuktuk’s voorbij zien komen. Ook scooters met nog een soort zijspan.

Gisteren zijn we de grens naar Cambodia overgestoken en zijn alweer de laatste twee weken van onze reis ingegaan!

Liefs,
Roos